Best Bet ตอนที่ 14 NC คำตอบของความฝัน
พูดจบ ภัทรขยับฝ่ามือเข้ามาประคองใบหน้าของผมเพื่อป้อนจูบ
ฝ่ามือของภัทรอุ่นมากจนทำให้หัวใจของผมรู้สึกแบบเดียวกันกับสัมผัสที่ผิวแก้ม
ไหนจะน้ำหนักและแรงบดคลึงที่ริมฝีปาก
ผมขยับเอียงใบหน้าพร้อมเผยออ้าริมฝีปากเพื่อรับเรียวลิ้นที่แทรกตัวเข้ามา
ผมไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าจะคือทุกสิ่งที่ติดค้างมานานหลายปี และตอนนี้เราสองคนกำลังทบทวนความรู้สึกที่หล่นหายไปให้คืนกลับมา
ผมมองภาพใบหน้าของภัทรยามที่เขาขยับออกไป ดวงตาแวววาวตรงหน้าดึงดูดให้ผมต้องสำรวจมองมันอีกครั้งก่อนที่ท่อนแขนแกร่งจะขยับอุ้มช้อนตัวผมขึ้นมา
ผมรู้ตัวว่ามันหยุดไม่ได้หรอก ในเมื่อทุกอย่างมันคือความต้องการของเราสองคน ช่องทางของผมเริ่มหลั่งสารเตรียมรอรับการสืบพันธุ์
เหมือนรู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้
“อื้อ... ภัทร”
ผมหลุดร้องออกมาเมื่อเขาดันให้แผ่นหลังของผมชิดติดผนังห้อง
มวลความรู้สึกที่ช่องท้องดีดดันตัวเองชวนให้มันปั่นป่วน
“คิดถึง”
ความรู้สึกที่กดมันไว้พังทลายลงมาพร้อมกับทุกสิ่ง ไม่รู้เลยว่าน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มตั้งแต่ตอนไหน
รู้ตัวอีกทีภัทรก็ขยับนิ้วลูบไล่มันออกไปจนหมดแล้ว
ผมยกมือขึ้นแตะสัมผัสหลังฝ่ามือของเขา
ผมคิดถึงเขาไม่ต่างกันเลยสักนิดเดียว ผมเอาแต่ขอให้สักวันเราวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง
“คิดถึงก็กอดกันนะ”
“...”
“เราให้กอดทั้งคืนเลย”
เพียงเท่านั้น...
กลิ่นหอมของเราสองคนที่ผมเคยคิดว่ามันไม่มีอยู่จริง
ในชั่ววินาทีนี้มันกลับมารวมตัวประสานกันเหมือนเราสองคน
ผมปล่อยให้ภัทรสำรวจเรือนกายเปลือยเปล่า
ยามที่นิ้วมือสอดดันเข้าสู่ช่องทางรักผมกระตุกสั่นตามคลื่นอารมณ์ ผมตอบรับสัมผัสแปลกปลอมด้วยการกระตุกรัดรับสิ่งนั้น
ภัทรหลุดครางออกมาก่อนที่เขาจะพูดถ้อยคำหยาบโลนข้างหู ผมปล่อยให้เขาคลอเคลียเพื่อเก็บเกี่ยวกลิ่นหอม
แรงขยับฝ่ามือของภัทรชักนำให้ผมหลุดครางออกมาอย่างสุขสมไม่ต่างจากเขา
“ภัทร...”
ผมกดใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างก่อนที่จะร้องขออย่างอดทนไม่ไหว
เสียงคว้านหาของดังลอดเข้ามาให้ได้ยิน ผมหอบหายใจหวังคลายอาการกำหนัดที่พุ่งสูงขึ้น และมันก็มากกว่านั้นเข้าไปอีกเมื่อผมสัมผัสได้ถึงส่วนแข็งขืนของภัทรที่ดีดดันตัวออกมา
ภัทรกดจูบที่ขมับ
แรงตึงรัดที่ช่องทางหลังหลุดออกไป พร้อมกับแรงขยับไหวที่ผมสัมผัสได้จากคนตรงหน้า
ผมหลับตาเตรียมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า
“ไปโซฟา”
พอร่างของผมถูกวางลง
ภัทรจับต้นขาของผมให้อ้าออกกว้าง พร้อม ๆ กับขยับสะโพกสอดดันท่อนเนื้อเข้าไป
ผมหลุบตาลงมองภาพน่าอายตรงหน้า ภาพที่ช่องทางของผมมันกลืนกินท่อนลำนั่นจนเกือบสุด
ไหนจะแรงขยับเข้าออกที่เสียดไปตามผิวผนัง มันมีถุงยางคั่นไว้ “อ๊า...ภัทร”
“แน่น แน่นมาก”
ผมเลื่อนมือลงมาแตะที่หน้าท้องของตัวเอง
แรงขยับราวกับกระชากร่างของผมครั้งแล้วครั้งเล่า อ่า... เด็กลามก ผมจินตนาการอะไรอยู่
ผมไม่รู้เลยแต่แค่เน้นย้ำความคิดไปที่แรงตอกอัดช่วงล่าง มันต่างจากตอนที่ผมช่วยตัวเองเป็นไหน
ๆ
“อื้อ...”
ผมรับจูบจากภัทร ในขณะที่ร่างสูงสอบสะโพกใส่กันไม่หยุด
มันทั้งลึกล้ำและย้ำถี่รัวสลับกันไป พอใกล้ถึงปลายอุโมงค์ร่างสูงกลับดันลึกและกดกายย้ำ
ผมมองฝ่ามือของตัวเองที่เปื้อนเลอะคราบน้ำกามที่หลั่งออกมา
สมองของผมขาวโพลน
ก่อนที่จะไถลตัวลงไปกับโซฟายาวเหยียดยามที่ร่างสูงดึงท่อนกายออกไป
แต่มันยังไม่จบแค่นั้นหรอกเมื่อผมรับรู้ได้ถึงแรงทาบทับตามมา
“หอมจัง
ยิ่งอึ๊บยิ่งหอม”
บ้า...
“ทะลึ่ง” ผมพูดออกมาในขณะที่ภัทรส่งยิ้มมาให้
ภายใต้รอยยิ้มซื้อใจคนมากมายนั้นมันช่างน่ากลัวจริง ๆ
“คราวหน้าขึ้นให้ภัทรนะ...”
ภัทรก้มลงมาหอมแก้มพลางพูดเสียงอ้อน และคำว่าคราวหน้าของเขากลับทำให้หน้าผมนั้นร้อนราวกับโดนไฟเผาเลย
ภัทรบ้า
บ้าจริง ๆ นั่นแหละ
แล้วไอ้คำแทนตัวเองว่าภัทรนี่มันอะไรกัน...
“นะดิว”
น่าอายชะมัด
แค่นี้ผมก็จะตัวระเบิดตายอยู่แล้ว!
“อ๊ะ... ภัทร”
ผมหยัดตัวขึ้นมาในทันทีที่ท่อนขาของผมถูกยกขึ้น พร้อม ๆ กับการดันตัวสอดประสาน มันลึกมาก
มันเป็นไปอย่างช้า ๆ ราวกับว่าภัทรแกล้งให้ผมขาดใจตาย
“ชอบไหมแบบนี้”
ผมมองสบประสานกับคนตรงหน้า แววตาที่เปลี่ยนไปไหนจะคมเขี้ยวที่โผล่พ้นออกมานั่นอีก “ชอบแบบไหน
ระหว่าง...”
ผมตัวกระตุก เมื่อภัทรสอบสะโพกกระทุ้งเข้ามารัวแรง
“อ๊ะ..อา ช้าหน่อยภัทร”
“หรือแบบนี้ล่ะ”
“ภัทร...”
ผมเชิดหน้าครางออกมาราวกับจะขาดใจตายจริง ๆ เมื่อท่อนเนื้อนั้นขยับเน้นย้ำช้า ๆ ราวกับว่ามันกำลังตอกย้ำความรู้สึกเสียวซ่านของผมให้แตกกระจายไปทั่วร่าง
และไม่นานนักผมก็ไปถึงปลายทางอีกครั้ง
แล้วก็อีกครั้ง...
ครั้งสุดท้ายของเราจบลงที่เตียงนอน
ผมจดจำได้ทุกอย่าง ไหนจะสีตาที่ขยับไหว ไหนจะแรงรักที่ขยับดันกายของผมซ้ำ ๆ
รสจูบและถ้อยคำมากมายที่ไหลออกมาราวกับสายน้ำ
สิ่งที่ติดค้างอยู่ในม่านสายตาของผมก่อนที่มันจะปิดลงคงเป็นช่วงเวลาที่ร่างของเราสองคนเปลือยเปล่า
ผมมองเห็นทุกคำตอบในความฝันในช่วงมัธยมปลายตอนนั้น ผมเอื้อมมือไปแตะลงบนอกของภัทร
มันเป็นรอยสักลายงู ขนาดของมันเท่าฝ่ามือของผมเอง
ภัทรเป็นทุกอย่าง
ภัทรอยู่ในทุกความทรงจำของผม
ผมไม่อยากให้มันเป็นแค่ความฝัน
ถ้าหากผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภัทรจะหายไปอีกหรือเปล่า
“อย่าร้อง...” ผมง่วงแล้วก็เหนื่อยมากด้วย
ไม่รู้เลยว่าทุกอย่างมันคือความจริงหรือความฝัน
แต่ผมรู้ว่าความอบอุ่นที่ไล่ไปตามผิวแก้มมันมีอยู่จริง “อย่าร้องไห้เลยนะ”
ผมก็แค่หวาดกลัวการจากลา
ผมก็แค่ไม่ชอบช่วงเวลาที่ผมคิดถึงใครแล้วทำอะไรไม่ได้
ทุกอย่างน่าจะจบลงที่ผมอยู่ในอ้อมแขนของเขา
ผมจำกลิ่นหอมของเขาและของเราได้ดี นึกอยากย้อนเวลากลับไปในตอนที่เราอยู่ด้วยกัน
กลิ่นของภัทรมักทำหน้าที่กล่อมให้ใจของผมบางเบา เวลาที่ผมอารมณ์ไม่ดีกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
มันก็ยังเป็นสิ่งที่นำพาให้เรื่องร้าย ๆ ผ่านไป
“ภัทรกลับมาแล้ว”
ผมพูดเสียงอู้อี้และจมอยู่ในอ้อมกอดนั้น
และผมรู้ตัวเองดีเลยว่ามันเป็นผมเองที่ไม่เคยให้ภัทรหายไปจากความทรงจำ
ผมจำภัทรในช่วงสิบแปด จนตอนนี้เราจะย่างก้าวไปยังวัยยี่สิบหกแล้ว
ภาพและบรรยากาศของเราสองคนต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
“ฝันดีนะ”
อื้อ
ถ้าหากว่ามันเป็นความฝัน
ผมว่ามันเป็นฝันที่ดี
“เจอกันพรุ่งนี้”
ผมเห็นภาพในวันวานซ้อนทับกลับมา
ภัทรเคยพูดแบบนี้เลย...
‘ฝันดีนะ เจอกันพรุ่งนี้’
แต่ดีหน่อย
ที่คราวนี้เราได้อยู่ด้วยกัน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น