บริษัทหมาชน NC ตอนที่ 5 ความหลัง

     “คุณรัชชานนท์... กลิ่นมัน อื้อ!”

    “ปาณัสม์...” ผมตามทาบทับร่างที่กำลังคลานหนี ปาณัสม์ไม่รู้ตัวเองเลยหรือ ว่ายามที่กำลังทำท่าทางเช่นนี้มันยิ่งกระตุ้นให้ผมต้องการที่จะเติมเต็มเขา

    ผมกอดรัดร่างของคู่แท้ไว้แนบแน่น อาการปวดหนึบที่ช่วงล่างเป็นสัญญาณเตือนว่าอารมณ์ทางเพศกำลังพุ่งขึ้นสูง ผมก้มลงดมกลิ่มหอมหวานบริเวณแก้มนวลนุ่มนั้นอย่างลุ่มหลง เสียงครางเฉกเช่นสุนัขเพศเมียที่โอนอ่อนต่อคู่ชีวิตดังออกมาจากร่างเล็กในอ้อมกอด

    “ทำไม ทำไมผมถึงเป็นแบบนี้” คำถามนี้ผมก็ไม่อาจตอบได้ อาการกำหนัดกำลังเล่นงานผมอย่างรุนแรง ความต้องการที่จะสอดใส่ท่อนเนื้อปวดหนึบในช่องทางสีหวานมากล้นเสียจนผมไม่อาจต้านทานได้ ยามที่กลิ่นหอมหวานของสองเรากำลังรวมเป็นหนึ่ง มันสะท้อนภาพการร่วมรักร้อนระอุ ผมหลับตาพยายามข่มความต้องการของตัวเอง หวังว่ามันจะลดลงแต่ก็ไม่เป็นผล ปาณัสม์ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ร่างเล็กในอ้อมกอดเริ่มมีท่าทีแอ่นอกแอ่นสะโพกเชิญชวน ผมถอยกายออกมาหวังว่าระยะห่างจะลดความร้อนในกายระหว่างเราลงได้ แต่ปาณัสม์ไม่เป็นแบบนั้น

    ฝ่ามือเล็กเอื้อมรั้งขอบกางเกงขาสั้นลง ช่องทางหวานฉ่ำแฉะไปด้วยสารคัดหลั่งปรากฏสู่สายตา ผมครางออกมาอยากทรมาน ร่างเล็กพร้อมจะเป็นแม่คนขนาดนี้มีหรือผมจะไม่ตอบสนองมัน

    “ปาณัสม์”

    “คุณรัชชานนท์... ช่วยผมด้วย” ใบหน้าหวานส่งสายตาออดอ้อนอย่างรุนแรง สะโพกกลมกลึงขยับเชิญชวนให้ผมตอบรับมันสักที คมเขี้ยวเล็กโผล่พ้นออกมาให้เห็น ผมเห็นภาพนั้นก่อนที่จะรับรู้ถึงความรู้สึกเจ็บร้าวที่ปากตามมา

    ผมจะเผลอกัดเจ้าตัวเล็กที่สติไม่ครบถ้วนไม่ได้ คิดได้ดังนั้นก็คว้าเอาผ้าผืนเล็กขึ้นมากัด พยายามอดทนกับความกำหนัดและรีบผูกปมที่ท้ายทอยให้แน่น

    ผมคว้าเอวคู่แท้เข้าหาตัว ก้อนเนื้อนุ่มบดเบียดเข้าหากลางกายที่แข็งตัวขึ้นรูปชัดเจนนั้นอย่างอดทนไม่ไหว ผมอยากจะบ้าตายนี่ขนาดยังไม่สอดใส่ผมก็ปวดหนึบทรมานได้มากขนาดนี้แล้ว ปาณัสม์ไม่รับรู้อะไรแล้ว เจ้าหมาน้อยของผมเอาแต่หมอบครางร้องเรียกหาแต่ผม ผมร่นรั้งกางเกงของตัวเองลง ส่วนแข็งขืนดีดตัวออกมาทันทีไม่ต้องเตรียมพร้อมอะไรเพิ่ม ปาณัสม์แนบบั้นท้ายเข้าหามันทันทีแบบที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว ส่วนหัวกลมฉ่ำน้ำปัดป่ายอยู่บริเวณรอยจีบชื้นแฉะ เจ้าตัวเล็กดูงุ่นง่านไม่เป็นดั่งใจ บั้นท้ายงอนงามพยายามขยับให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง

    “อือ...” ผมครางออกมาอย่างสุขสม ยามที่ส่วนหัวนั้นหายเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่ม ผมค่อย ๆ ขยับสะโพกให้ท่อนเนื้อครูดไปตามผนัง ยามที่ปาณัสม์เสียดเสียวมันจะโอบรัดและยึดแน่นจนผมรู้สึกคลั่ง ผมก้มมองส่วนที่สอดประสานกันอย่างหลงใหล ลูบไล้ฝ่ามือไปตามทรวดทรงงดงาม ก่อนจะแวะเวียนที่ยอดอกชูชัน ผมอยากจะถามปาณัสม์ว่ารู้สึกมากขนาดไหนกัน

    “อย่าแตะตรงนั้นนะ..” ร่างเล็กร้องห้ามเมื่อผมบีบคลึงจุกนมทั้งสองข้างอย่างสนุกมือ ส่วนช่วงล่างก็ตอกอัดท่อนเนื้อใส่สะโพกอวบเด้งไม่มีพัก ผมรู้สึกเหมือนจะสำลักความสุขล้นเสียให้ได้ เมื่อเสียวด้านหน้า สะโพกก็จะกระดกรับแรงกระแทก มันดีเสียจนผมห้ามใจไม่อยู่ ยิ่งดีมากเท่าไหร่ยิ่งขยับสะโพกโจนจ้วงสู่ช่องทางสวรรค์

    ผมก้มมองช่องทางรักที่โดนรังแกจนขึ้นสีแดงช้ำ ไหนจะของเหลวที่โดนเสียดสีจนออกสีขาวข้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังติดต่อกัน ความกำหนัดที่พุ่งทะยานสูงขึ้น มันไม่มีที่ท่าว่าจะลดลง ผมเชิดหน้าครางท้าทายเสียงหวีดหวานเพราะความเสียดเสียว ท่อนขาร่างเล็กเริ่มยั้งกายไม่อยู่ ผมตัดสินใจใช้ท่อนแขนช้อนข้อพับทั้งสองข้างแล้วดึงกระชากร่างบางเข้าหาตัวเพื่อตอกอัดสะโพกรัวเร็ว ปาณัสม์ครางและร้องขอความรักจากผมไม่หยุด ขอให้ผมรักลึก ๆ และแรง ๆ ผมสนองมันให้คู่แท้ตามต้องการ นัดสุดท้ายกำลังจะมาถึง ผมผ่อนสะโพกลงเหลือแต่การตอกตรึงที่เน้นย้ำความลึก

    “อ๊า... คุณรัชชานนท์” ร่างเล็กเชิดหน้าครางอย่างสุขสมเมื่อปลดปล่อยออกมาพร้อม ๆ กับที่ผมกระตุกหลั่งลูกชายใส่ร่างที่อ่อนกำลังลง ผมเอื้อมมือไปปลดปมผ้าออก ผ่อนลมหายใจเหนื่อยหอบจากสมรภูมิรัก

    หลุบตาลงมองช่องทางที่ขยับดูดกลืนท่อนเนื้อของผมไม่คลาย มันช่างเป็นภาพที่น่าอาย

    “คุณรัดผมแน่นเหลือเกินปาณัสม์” ผมก้มลงกระซิบข้างหูร่างที่ก้มหน้าลงซบท่อนแขนอ่อนล้านั้น แววตาฉ่ำปรือเหลือบมองผม ก่อนจะส่งเสียงครางเครือพร้อมกับส่วนนั้นที่หลุดออกมาจากกัน

    “ผมเหนื่อย”

    “ผมรู้” ผมว่าพลางช้อนร่างเล็กนั้นขึ้นมาแนบอก ไม่จำเป็นต้องอายกับสภาพของพวกเราสองคน ค่ำคืนที่พวกเราร่วมรักกันที่สระว่ายน้ำชั้นบนสุดของตึกนี้จะเป็นความลับตลอดไป