EKKANEK

  พูดจบ ภัทรขยับฝ่ามือเข้ามาประคองใบหน้าของผมเพื่อป้อนจูบ ฝ่ามือของภัทรอุ่นมากจนทำให้หัวใจของผมรู้สึกแบบเดียวกันกับสัมผัสที่ผิวแก้ม ไหนจะน้ำหนักและแรงบดคลึงที่ริมฝีปาก ผมขยับเอียงใบหน้าพร้อมเผยออ้าริมฝีปากเพื่อรับเรียวลิ้นที่แทรกตัวเข้ามา ผมไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าจะคือทุกสิ่งที่ติดค้างมานานหลายปี และตอนนี้เราสองคนกำลังทบทวนความรู้สึกที่หล่นหายไปให้คืนกลับมา ผมมองภาพใบหน้าของภัทรยามที่เขาขยับออกไป ดวงตาแวววาวตรงหน้าดึงดูดให้ผมต้องสำรวจมองมันอีกครั้งก่อนที่ท่อนแขนแกร่งจะขยับอุ้มช้อนตัวผมขึ้นมา ผมรู้ตัวว่ามันหยุดไม่ได้หรอก ในเมื่อทุกอย่างมันคือความต้องการของเราสองคน ช่องทางของผมเริ่มหลั่งสารเตรียมรอรับการสืบพันธุ์ เหมือนรู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้ “อื้อ... ภัทร” ผมหลุดร้องออกมาเมื่อเขาดันให้แผ่นหลังของผมชิดติดผนังห้อง มวลความรู้สึกที่ช่องท้องดีดดันตัวเองชวนให้มันปั่นป่วน “คิดถึง” ความรู้สึกที่กดมันไว้พังทลายลงมาพร้อมกับทุกสิ่ง ไม่รู้เลยว่าน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีภัทรก็ขยับนิ้วลูบไล่มันออกไปจนหมดแล้ว ผมยกมือขึ้นแตะสัมผัสหลังฝ่ามือของเขา ผมคิดถึงเขาไม่ต่าง...

 วันเวลาล่วงเลยไป สุขภาพของปาณัสม์เริ่มกลับมาดีขึ้น มันดีขึ้นพร้อมกับอาการฮีทที่ผมไม่คุ้นเคย ผมนอนกอดร่างที่เปลือยเปล่าข้างกาย หนึ่งวันหมดไปกับการรับมือในสถานการณ์ร่วมรักที่มันกะทันหัน จู่ ๆ ปาณัสม์ก็เริ่มมีอาการต้องการความรักจากผมไม่หยุด ร่างเล็กออดอ้อนร้องขอไม่ยอมปล่อยให้ผมได้ก้าวเดินออกจากห้องนอนแม้แต่ก้าวเดียว ผมไม่เคยมีประสบการณ์รับมือกับพฤติกรรมแบบนี้ของปาณัสม์ มันทั้งเอาแต่ใจและแปลกหูแปลกตาไปกว่าทุกที “ที่รัก...”   รวมไปถึงคำพูดคำจาด้วย...   “ว่าไง” ผมขานรับด้วยเสียงที่เหนื่อยอ่อน ผมหมดแรงไปกับการจู่โจมของคนตัวเล็กที่เริ่มขมับมือลูบสัมผัสไปตามเนื้อตัวของผมอีกรอบ “ยังไม่หายอีกเหรอครับ” “ยังเลย มันปวดท้องอีกแล้ว” ปาณัสม์พลิกตัวขึ้นมานอนเกยบนตัวของผม ผมประคองร่างของภรรยาไว้ ท่อนขาขาวยกขึ้นถูไถกับหน้าขาของผม สัมผัสแปลกใหม่เริ่มส่งสัญญาณให้ผมรู้ว่าอารมณ์ของคนตัวเล็กกำลังจุดติดอีกรอบในช่วงหัวค่ำนี้ “เดี๋ยวจะไม่สบาย” “ไม่สบายได้ยังไง ออกจะสบายตัว” “ปาณัสม์” ผมทำเสียงดุ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรกับมันเลย “คุณเคยดูหนังโป๊ไหมครับ” ผมยกมือขึ้นมานวดขมับคลายอาการป...

     ผมยืนขึ้น หมายมาดร่างที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับหน้าที่ของตัวเองโดยที่ไม่มีระบบป้องกันตัวใด ๆ ให้กับผม อาศัยความเงียบและความเบาของฝีเท้าเข้าช่วย สัญชาตญาณออกล่าทำงานได้ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพ่งมองไปที่ร่างกายน่ารังแกนั้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ลอยมาแตะอยู่ที่ปลายจมูกบอกระดับอารมณ์ของคนตรงหน้าว่าอยู่ในช่วงสบายใจและกำลังมีความสุข        และอาจจะมีความสุขมากขึ้นไปอีก        ถ้าผมสัมผัสเรือนกายหอมหวานนั้น        ผมเดินตรงเข้าไปกอดหมับร่างนั้น ปาณัสม์สะดุ้งตกใจและหลุดเสียงอุทานน่ารัก ๆ ออกมาให้ได้ยิน ผมกดจมูกสูดดมกลิ่นหอม ๆ ของคู่ชีวิต มันทำให้จิตใจของผมสงบลงอยู่เสมอ มันเป็นความรู้สึกที่ดีเหมือนตอนทิ้งร่างเอนกายลงนอนบนเตียงนุ่ม ถ้าหลับตาก็อาจจะหลับไปอย่างไม่รู้ตัว         “คุณ...”      ผมไม่ฟังเสียงห้ามปรามของปาณัสม์ มือเล็กตีเบา ๆ ลงบนท่อนแขนของผมที่โอบประคองร่างนั้นไว้อย่างแสนรัก ก้มหน้าซุกไปตามแก้มนุ่ม วกกลับไปที่ขมับ มอบจูบเบา ๆ ไปตามกรอบหน้า สัมผัสไปตรงไหนก็นุ่มนิ่มไปหมด มีก...

      “คุณรัชชานนท์... กลิ่นมัน อื้อ!”      “ปาณัสม์...” ผมตามทาบทับร่างที่กำลังคลานหนี ปาณัสม์ไม่รู้ตัวเองเลยหรือ ว่ายามที่กำลังทำท่าทางเช่นนี้มันยิ่งกระตุ้นให้ผมต้องการที่จะเติมเต็มเขา      ผมกอดรัดร่างของคู่แท้ไว้แนบแน่น อาการปวดหนึบที่ช่วงล่างเป็นสัญญาณเตือนว่าอารมณ์ทางเพศกำลังพุ่งขึ้นสูง ผมก้มลงดมกลิ่มหอมหวานบริเวณแก้มนวลนุ่มนั้นอย่างลุ่มหลง เสียงครางเฉกเช่นสุนัขเพศเมียที่โอนอ่อนต่อคู่ชีวิตดังออกมาจากร่างเล็กในอ้อมกอด      “ทำไม ทำไมผมถึงเป็นแบบนี้” คำถามนี้ผมก็ไม่อาจตอบได้ อาการกำหนัดกำลังเล่นงานผมอย่างรุนแรง ความต้องการที่จะสอดใส่ท่อนเนื้อปวดหนึบในช่องทางสีหวานมากล้นเสียจนผมไม่อาจต้านทานได้ ยามที่กลิ่นหอมหวานของสองเรากำลังรวมเป็นหนึ่ง มันสะท้อนภาพการร่วมรักร้อนระอุ ผมหลับตาพยายามข่มความต้องการของตัวเอง หวังว่ามันจะลดลงแต่ก็ไม่เป็นผล ปาณัสม์ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ร่างเล็กในอ้อมกอดเริ่มมีท่าทีแอ่นอกแอ่นสะโพกเชิญชวน ผมถอยกายออกมาหวังว่าระยะห่างจะลดความร้อนในกายระหว่างเราลงได้ แต่ปาณัสม์ไม่เป็นแบบนั้น      ฝ่า...

 อะไรจะสามารถเป็นสาเหตุให้ใครอีกคนยอมก้าวเข้ามาอยู่ในชีวิตใครสักคนทั้ง ๆ ที่คนสองคนนั้นไม่ได้รักกัน ไม่มีสิ่งอื่นใดมากไปกว่าคำว่าคนรู้จัก จังหวะการเคาะปลายปากกา ตีคู่กับการขบคิดเกี่ยวกับปัจจัยต่าง ๆ ที่อาจจะเป็นไปได้ในตอนนี้ ผมไม่อาจคาดเดาได้ เพราะไม่รู้เลยว่าการเสียสละอิสระให้จ่าฝูงอย่างง่ายดายนั้น มันสลักสำคัญมากขนาดไหนสำหรับพวกโอเมก้า นอกจากการทำพันธะ อีกสิ่งที่หนักหนาพอกันคือการอุ้มท้องสืบทอดทายาท ผมกุมขมับทันทีพอนึกถึงภาพปาณัสม์ท้องโต พยายามจะไม่นึกเอาตัวเองเป็นพ่อของลูกให้เจ้าตัวดีหรอกนะ แค่คิดภาพเฉย ๆ  เรื่องเงินก็ไม่น่าใช่ ปาณัสม์ทำงานเลี้ยงตัวเองด้วยลำแข้งมาหลายปีอยู่ ประวัติการทำงานและผลงานดีเด่นมากขนาดนั้น ดูแล้วคงไม่ได้คิดเข้าหาผมเพราะเรื่องเงินทองแน่นอน แล้วอะไรคือสิ่งที่เจ้าตัวเลือกที่จะฝากทุกอย่างไว้กับผม มันเหมือนการตกลงแต่งงานจะง่ายขึ้นทันตาเห็นถ้าวันหนึ่งผมเอ่ยปากบอกกับครอบครัวว่าจะเลือกปาณัสม์เป็นคู่ชีวิต ทำไมเธอถึงคิดและพูดอะไรออกมาได้อย่างง่ายดายจนน่ากลัวขนาดนั้น ปาณัสม์... ผมยกมือนวดขมับ สงสัยต้องเลิกคิดเรื่องพวกนี้ไปก่อน ถ้าหากยังคิดต่อไปมีแต่จะทำให้สมอง...